USTAŠE - USTAŠE

Četnici su ponovo počeli pripremati akcije da proteraju ustaše iz Vrličke krajine, ali njihovi saveznici Talijani uzeše ih pod zaštitu i staviše do znanja da će, ako se te borbe ne zaustave, oni dozvoliti ustašama da ponovo izvrše pokolj gde stignu u našim selima. Tako se često moralo raditi i protiv svoje volje da bi se spasla koja srpska glava više, pa se ustaše i domobrani nagomilaše u njihovim selima Vrlici, Maovicama, Kievu, Garjaku i Vinoliću, a da bi im prolaz bio osiguran prema Ribariću to su na Vukovića Mostu u Koljanima postavili neke satnije domobrana da im čuvaju prolaz, koje su na Dervenu sazidali neku karaulu i tu držali položaj da mogu prolaziti.

Naše male čete su se povećavale jedino ako se koja puška otme od partizana ili ustaša ili ako bi došli oni koji su bili mobilisani, pa su bežali kod četnika. Vredno je spomenuti da su tim malim četama tada komandovali u Otišićkoj četi Nikola Tomić, u Koljanskoj - Podosojačkoj četi Božo Stojić, u Maovičkoj Savo Cvitkovac, a malo kasnije Trivun Novaković, u Cjevljanskoj četi Lazo Mačević, a kasnije Šarac, u Cetinskoj četi Nikola Preočanin. Da bi ove male čete mogle izdržati u borbama između partizana i ustaša, to su se formirale u dva bataljona i to: Cetinska i Cjevljanska četa sačinjavale su 1. Bataljon čiji je komandant bio Ilija Knežević iz Cetine, a Koljansko - Podosojačka i Otišićka četa sačinjavale su 2. Bataljon, a njim je komandovao Jovo Voinović iz Podosoja.